Chrom zapewnia podstwową odporność na korozję, podczas gdy nikiel poprawia ciągliwość, odporność na korozję i obrabialność. Dodatek molibdenu zwiększa odporność na wżery korozyjne w agresywnym środowisku. Austenityczna stal nierdzewan w gatunku 1.4401 (316) ma w swoim składzie te pierwiastki, co powoduje, że zapewnia ona szczególną żywotność przy stosowaniu na zewnątrz. Jest to stal właściwa dla zastosowania w okolicach nadmorskich lub strefach ciężkiego przemysłu, podczas gdy stal nie zawiera molibdenu w gatunku 1.4301 (304) nadaje się dla środowiska mniej agresywnego. Ferrytyczne stale nierdzewne, zawierające jedynie chrom, nadają się lepiej do zastoswoań wewnętrznych lub kosmetycznych, podczas gdy niektóre ulepszone gatunki ferrytyczne mogą się nadawać do zastosowania zewnętrznego w niektórych warunkach. Stale nierdzewne typu Duplex łączą wytrzymałość srali ferrytycznych z odpornością na korozję i plastycznością stali austenitycznych i są coraz częściej stosowane do elementów konstrukcyjnych.

Stale nierdzewne są produkowane w normalnych procesach, takich jak profilowanie rolkowe, prasy krawędziowe, nożyce gilotynowe, wiercenie, przebijanie i spawanie. Cechą charakterystyczną stali austenitycznych jest to, że przy obróbce umacniają się i na przykład przy zginaniu wymagana jest siła 50% większa niż w przypadku stalu węglowej o podobnej grubości. Gatunki austenityczne mają również cechę 'sprężynowania' i dla zrekompensowania tego muszą być przegięte o około 50%. Wszystkie narzędzia do obróbki stali nierdzewnych muszą być również nierdzewne, aby zapobiec zanieczyszczeniu powierzchni przez drobiny stali węglowej. Przy wierceniu należy stosować ostre wiertła, odpowiednią prędkość wiercenia i posuwu, aby uniknąć oksydowania lub umocnienia zgniot materiałów.

Stal nierdzewna może być mocowana lub łączona z innymi materiałami przyzastosowaniu standardowych technik łączenia, takich jak: spawanie, lutowanie twarde, połączenia mechaniczne i klejenie. Dobór właściwej metody będzie zależał od zastosowania, środowiska pracy, wymaganej wytrzymałoścu oraz sposobu wykończenia stali nierdzewnej.

Istnieje duża ilość różnorodnych łączników stosowanych do stali nierdzewnych w różnych gatunkach, które odpowiadają większości zastosowań, w których preferowanym sposobem łączenia jest łączenie mechaniczne. Obejmują one kołki gwintowane, wkręty, śruby, podkładki, nity i dyble. Tam gdzie połączenia działają w atmosferze wilgotnej zaleca się, aby gatunek stali łącznika był co najmniej taki sam, jak gatunek łączonej stali nierdzewnej. Inne materiały łączące, jeżeli są zastosowane winny być odseparowane od stali nierdzewnej przez niemetalowe podkładki i tulejki. Często do mocowanie blachy ze stali nierdzewnej do konstrukcji ramy są kołki i gwintowane przyspawane do tylnej strony blachy. Ten rodzaj połączenia może być stosowany dla blachy o minimalnej grubości 1.0 mm. Przyspwanie kółka nie wymaga oczyszczenia blachy przed spawaniem anie nie jest widoczne po drugiej stronie blachy, jednakże należy zachować ostrożność przy materiale cienkim dla zapewnienia, że zamocowanie kółka do ramy nie spowoduje naprężeń wywołujących odkształcenie widocznej części blachy.

Stal nierdzewna może być skutecznie klejona do innych materiałów, przy zastosowaniu takich spoiw jak żywice epoksydowe, akrylowe i poliuretonowe. Dobór odpowiedniego spoiwa będzie zależał od szeregu czynników, takich jak rodzaj materiału łączonego ze stalą nierdzweną, środowisko pracy łączonych materiałów oraz rodzaj obciążenia. Ogólnie ujmując szorstkie wykończenie stali nierdzewnej zapewni dobre podłoże do kleju lecz może być konieczna wstępna obróbka, chociaż nowoczesne kleje są bardzo tolerancyjne wobec powłok i wilgoci. Obróbka wstępna stali nierdzewnej może obejmować odtłuszczenie oraz stosowanie środków ściernych lub chemicznych środków gruntujących.

Woda deszczowa jest korzystna dla czyszczenia stali nierdzewnej i dlatego zewnętrzne wykończenia wzorzyste lub kierunkowe winny mieć kierunek pionowy, aby ułatwić odpływ wody deszczowej. Na ile to możliwe należy unikać poziomych szczelin i 'linii', w których mogą gromadzić się zanieczyszczenia unoszące się w powietrzu. Dla zachowania estetycznego wyglądu wystarczy normalnie zwykłe mycie przy pomocy wody i mydła oraz spłukanie czystą wodą i wytarcie suchą szmatką. Częstość mycia zależy od miejsca i warunków zewnętrznych jak również od konkretnych wymagań esteycznych dotyczących danego budynku. W żadnym wypadku nie należy stosować do stali nierdzewnej środków ściernych ze stali węglowej, takich haj wełna stalowa ani też materiałów zawierających chlorki. Jeżeli konieczne jest czyszczenie materiałem ściernym, można stosować zastrzeżone środki czyszczące lub można sie skonsultować z modernsimplicity.

Jeżeli razem ze stalą nierdzewną są stosowane na zewnątrz inne metale, winny one być oddzielone niemetaliczną przekładką, na przykład neoprenową lub nylonową, dla uniknięcia możliwości wystąpienia korozji elektrochemicznej. Stal nierdzewna jest stalą bardziej szlachetną niż ocynkowana lub powlekana stal węglowa, cynk lub aluminium i jeżeli nie jest ona odizolowana elektrycznie, spowoduje, że materiał mniej szlachetny będzie korodował. Tam gdzie powierzchnia stali nierdzewnej jest duża w porównaniu do materiału mniej szlachetnego, tak jak to jest w wypadku płyt okładzinowych i elementów łączących, korozja łączników ze stali nie będącej stalą nierdzewną będzie przyspieszona, co może doprowadzić do powstania plam rdzy i zmniejszenia powierzchni mocowania. Przy okładzinachze stali nierdzewnej należy również stosować elementy łączące ze stali nierdzewnej. Jeżeli są pokrywane blachą duże płaszczyzny ścian elewacyjnych lub instalacji, należy zapewnić aby kręgi blachy pochodziły z tej samej partii produkcyjnej. Pozwala to na zachowanie jednolitego koloru, który może się różnić pomiędzy poszczególnymi partiami. Jeżeli jest to konieczne, należy również wziąć pod uwagę kierunek walcowania lub wykończenia powierzchni. W trakcie walcowania i montażu, gdyż różne kierunki mogą nadawać inny wygląd w pewnym oświetleniu.